karatekyokushin.info

Masutatsu Oyama

Masutatsu Oyama - aby żyć, trzeba walczyć

Masutatsu Oyama - ostatni samuraj, twórca stylu karate kyokushin

Twórcę stylu kyokushin sosai Masutatsu Oyamę (1927-1994) nazywano „Ostatnim Samurajem". Po trwających 11 miesięcy pokazach karate, które w latach 50. dawał w Stanach Zjednoczonych (m. in. demonstrując walki z bykiem, które zabijał uderzeniem ręki), dziennikarze nadali mu także przydomek "Boska Ręka".

Sosai Oyama posiadał najwyższy stopień mistrzowskiego wtajemniczenia w sztuce karate kyokushin - 10. dan. Był autorem wielu książek poświęconych dalekowschodnim sztukom wal- ki, m. in.: "Co to jest karate?", "Oto karate", "Dynamika karate", "Moje życie z Karate" i "Isto- ta karate". W roku 1972 Masutatsu Oyama wy- dał swoją autobiografię pt. „Karate-Baka Ichidai", a na jej podstawie został nakręcony film "Kenka Karate". Cztery lata później powstał film dokumentalny o I Światowym Otwarty Turnieju Karate w Tokio pt. „Najmocniejsze Karate". Jego dystrybucja odbyła się na całym świecie.

Sosai Masutatsu Oyama urodził się w Korei. Jako uczeń szkoły podstawowej trenował chińskie kompo, w którym, w roku 1936, zdobył czarny pas. Naukę w szkole lotniczej Yamanashi w Japonii łączył z treningami karate pod kierunkiem pierwszego popularyzatora tej sztuki walki sensei Gichina Funakoshi. Jako 17-letni student uniwersytetu w Takushoku zdobył w karate 2. dan. Pod koniec II wojny światowej wstąpił do elitarnego oddziału japońskich lotników - samobójców (kamikadze).

W roku 1946 Mas Oyama rozpoczął naukę na Wydziale Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Waseda. W tamtym czasie utrzymywał bardzo bliskie kontakty z dwoma wybitnymi pisarzami japońskimi E. Yoshikawą i S. Chaki, które pozwoliły mu pogłębić wiedzę na temat starych zwyczajów samurajskich.

W roku 1947, w Kioto, na pierwszych po wojnie otwartych mistrzostwach Japonii w karate, zdobywa pierwsze miejsce. Rok później decyduje się całkowicie poświęcić swoje życie tej sztuce walki. Wyrusza w góry na samotny, 18-miesięczny trening, podczas którego, z dala od ludzi, doskonali swą technikę i szybkość. Tworzy też teorię swojego stylu karate, któremu nadaje nazwę kyokushin, jako ekstremum prawdy. Po powrocie z górskiej pustelni, jako jedyny w historii świato- wego karate mistrz, decyduje się na walkę z bykiem. Pojedynek odbywa się w mieście Chiba.

Pierwsza sala treningowa sosai Oyamy zostaje otwarta w roku 1954. Instruktorami zostają K. Mizushima i E. Yasuda. Sam mistrz, poczynając od Okinawy, udaje się w podróż przez południowo-wschodnią Azję, studiując wiele różnych stylów dalekowschodnich sztuk walki.

1 października 1963 roku powstaje Międzynarodowa Organizacja Karate (IKO) z centralnym Dojo Honbu w Tokio. Jej prezydentem (kaicho) zostaje eks-premier Japonii i laureat Pokojowej Nagrody Nobla Eisaku Sato. Mas Oyama sprawuje w IKO funkcję dyrektora (kancho). Od tego czasu w Dojo w Honbu szkoliło się kilka tysięcy karateków z całego świata, m.in. shihan Andrzej Drewniak.

Trzy lata po śmierci sosai Oyamy, na górze Mitsumine, został odsłonięty obelisk ku czci „Ostatniego Samuraja". Lewa jego część to ogromny kamień z czarnego granitu z umieszczonym na porcelanie zdjęciem sosai. Tuż obok mieści się druga bryła w kształcie kuli, w której wyryto napis „Pokój na świecie". Trzeci obelisk, składający się z dwóch kolumn, wykonano również z czarnego granitu. Mieści się na nim czerwonobrązowa płyta, na której widnieje imię i nazwisko zmarłego. Obelisk ten ma przypominać każdemu przechodniowi, że aby żyć, trzeba walczyć. Przede wszystkim z samym sobą.


Artykuł pochodzi z Budo Karate:



data ostatniej modyfikacji: 2013-07-13 16:11:46
Celem walki nie może być zwycięstwo za wszelką cenę. Karate to finezyjna szermierka przy użyciu rąk i nóg. Sporty walki są najbardziej skomplikowane z punktu widzenia wymagań motorycznych. Wymagają zdolności do percepcji w zmieniających się warunkach i kreatywnych czynności.
W języku japońskim słowo "kara" znaczy "pusta", "te" - "rę­ka". „Kyoku" tłumaczy się jako "ostateczny", "zasadniczy" al­bo "podstawowy"; "shin" - "prawda" bądź "rzeczywistość", zaś "kai” to po japońsku "stowarzyszenie", "przyłączenie" lub "wziąć udział". Zatem Kyokushinkai oznacza dążenie do poznania prawdy.
Każdy człowiek posiada określone możliwości motoryczne, są one realizowane przez określone ruchy odznaczające się wieloma cechami. Te cechy to: si­ła, szybkość, wytrzymałość, zwinność i gibkość. Od tych pię­ciu cech podstawowych istnieją jeszcze pochodne ściśle z nimi związane.
„Wiedza jest najwyższym dobrem zaś grzechem niewiedza" - stwierdza grecki filozof Sokrates (V w p.n.e.). Ta teza jest potwierdzana przez największe umysły aż po dzień dzisiejszy. Mało tego, chęć zdobywania wiedzy, poznania tego, co niewiadome należy do naturalnych cech ludzkiego gatunku. Wyrażenia „dlaczego?", „a po co?“ to jedne z najczęściej używanych przez każde dziecko. Niestety, ta naturalna skłonność do zdobywania wiedzy zostaje z różnorakich przyczyn w większości przypadków wytłumiona, przy czym niemały w tym udział mają szkoły. Ale nie zamierzam w tym miejscu rozwijać tego ważnego tematu.